Yargıtay’dan emsal ‘tefecilik’ kararı

Tefeciden para alan bir vatandaş, mağdur olduğunu öne sürerek mahkemenin yolunu tuttu. Mahkeme, tefecilik yaptığı öne sürülen şahsa ceza yağdırdı. Kararı hem sanık, hem mağdur hem de Vergi Dairesi avukatı temyiz etti. Emsal nitelikte bir karara imza atan Yargıtay 9. Ceza Dairesi, tefeciden para alanın mağdur olmayacağının altını çizdi. Kararda Türk Ceza Kanunu’nun 241. unsurunda düzenlenen tefecilik hatasının kanunun “Topluma Karşı Suçlar” başlıklı üçüncü kısmının dokuzuncu kısmında düzenlendiği üzere cürmün mağdurunun tüm toplum olduğu vurgulandı. Kararda şöyle denildi:

“Tefecilik bağlantısında faiz karşılığı ödünç para alan kişi, iradi olarak faiz bağlantısının tarafı olmakta olup gerçek manada kabahatin pasif failidir. Lakin kanun koyucu izlediği hata siyaseti gereği tefecilik fiilinin etkin failinin kolaylıkla tespitini sağlamak emeliyle ödünç para alan kişiyi cezalandırmamıştır. Bu halde tefecilik fiilinin pasif faili pozisyonunda bulunan faiz karşılığı ödünç para alan kişinin hatanın mağduru olarak kabulüne imkan yoktur. Bu şahısların fail hakkında şikayetçi olmaları halinde açılan bir kamu davasındaki pozisyonları ihbar eden niteliğindedir ve cürmün direkt mağduru olmadıklarından davaya katılma hak ve yetkileri bulunmamaktadır. Bu nedenle sanık hakkında tefecilik hatasından açılan kamu davalarına Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun 237. hususuna nazaran cürümden direkt ziyan görmeyen müştekinin katılma hakkı olmadığı, bu prestijle kararı temyiz yetkisi bulunmadığından müştekinin temyiz talebinin reddi gerekmiştir.”

ZARAR KARŞILANSA DA EHEMMİYETİ YOK

Kararda tefecilik hatasında tefecilik yapan failden faiz, kurul yahut diğer isimler karşılığında ödünç para alan bireylerin cürmün direkt mağduru olmadıkları lisana getirildi. Kararda, “Bu şahısların maddi ziyanlarının göz önüne alınamayacağı açıktır. Gerçekten 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun ‘Kesin hükümsüzlük’ başlıklı 27. hususu karşısında yasanın emredici normlarına alışılmamış olarak düzenlenen bir tefecilik kontratı nedeniyle, mukavele taraflarının direkt yahut dolaylı olarak hukuksal müdafaadan yararlanmaları olanaksızdır. Sonuç olarak tefecilik kabahatlerinden kurulan kararlarda Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun 231. unsurunun uygulanmasında, birebir Yasa’nın 231/6-c unsurundaki ‘Zararın giderilmesi’ şartının aranması olanaksızdır. Bu açıklamalar ışığında evrak çerçevesi, bilgi ve dokümanlara nazaran mahkemece sanığa kararın açıklanmasının geri bırakılmasını kabul edip etmediğinin sorulması sonrasında Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun 231/5 ve 231/6-a-b husus ve bentleri çerçevesinde kıymetlendirme yapılması gerekirken ‘Karşı tarafın ziyanı tanzim edilmediğinden’ münasebeti ile sanık hakkında Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun 231. hususunun uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi bozma nedenidir. Sanık müdafiinin ve müşteki Hazine vekilinin temyiz itirazları bu prestijle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. unsuru de gözetilerek Ceza Muhakemeleri Metodu Kanunu’nun 321. unsuru uyarınca hükmün bozulmasına oy birliği ile karar verilmiştir” denildi.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir